Gitara dla początkujących

Moim zdaniem to działa na zasadzie transferu skojarzeń:

Muzyka A podoba się osobie B i wzbudza w niej pozytywne odczucia.

Osoba C gra muzykę A.

Osoba C podoba się osobie B i wzbudza w niej pozytywne odczucia.

Z czasem może nastąpić uogólnienie i podoba się nie tylko egzemplarz C, ale każdy posiadający cechę "gra na gitarze".

panki napisał:

hmm... wydaje mi sie ze to dziewczyna ^^

stąd "", ale niewykluczone że to jednak dla dziewczyn, to podobno teraz bardzo modne jest <no offence, żartuje tylko >

@Darek
Panki ma całkowitą rację :] nieraz byłem świadkiem gdy osoba nieumiejąca grać brała gitarę w dłoń i już nie była samotna także A nie musi pociągać B... punkt A jest czasem w ogóle zbędny i zastanawia mnie sam pociąg B do C z jedynie perspektywą wykonania A...
a może to działa na takich samych prymitywnych zasadach jak pociąg C do B z rozmiarem D

To może i ja opowiem krótką historyjkę "Dlaczego, jak i po co"

Było to kilka lat temu, kumpel powiedział mi, że kupuje sobie gitarę.
Pomyślałem "Ok, kupuj". Pewnego razu wpadłem do niego, on zaczynał grać, więc też niewiele potrafił. Nauczył mnie  zagrać "Smoke on the water" (troszkę inaczej niż normalnie, nvm).

Wróciłem do domu i w głowie miałem cały czas ten riff, wystukiwałem go wszędzie. Wtedy zdałem sobie sprawę, że chce gitarę. Kupiłem klasyka. Kumpel polecił mi guitar pro i stronę  mysongbook.com .  Wydawało mi się, że to mi wystarczy do szczęścia, uczyłem się zagrywek moich ulubionych wtedy zespołów (SOAD, Good Charlotte, Green Day). I po jakimś czasie popełniłem duży błąd - sprzedałem klasyka. Kupiłem elektryczną i tak do dzisiaj gram na niej.

Jednak zawsze miałem w głowie, że guitar pro i taby mi wystarczą do szczęścia. Teraz muszę nadrabiać zaległości i uczyć się chwytów, dźwięków na gryfie i tak dalej. Z tego powodu studiuję stronę i przeglądam forum

Od kilku miesięcy już tak nadrabiam, chwyty mam opanowane jak sądzę, teraz czas się zabrać do teorii (gamy, skale itd), bo chciałbym też improwizować.

No to taka moja krótka historia. "Gram" już od 4,5 lat, dopiero niedawno zacząłem uczyć się Grać

Ostatnio edytowany przez Szefo (2010-01-28 13:45:15)

Defil. Chłam. Ale widzę że masz zapał, więc może da radę
Jeśli struna się urywa- kup nową, bo ta jeszcze wystrzeli ci w twarz. Najlepiej od razu cały komplet.

Nie zniechęcaj się. Z graniem szant i poezji śpiewanej po tym kurise i intensywnej półrocznej grze dasz sobie radę.

Morvin napisał:

Uwielbiam beatles-ów.

Dogadamy się

Skoro tak się utarło, że wszyscy przedstawiają się w tym wątku to nie będę gorszy i swój pierwszy post również umieszczę tutaj. Tak więc witam wszystkich serdecznie
Moja historia z gitarą jest troszeczkę skomplikowana, tak więc postaram się ją maksymalnie skrócić co by wszystkich nie zanudzić Pewnym przewinięciem z mojej strony było by stwierdzenie, że gitara i muzyka gitarowa interesowała mnie zawsze, ale prawda jest taka, że już od dawna bardzo mi się podobała. Był nawet taki epizod w moim życiu kiedy chciałem zapisać się do szkoły muzycznej aby na tym jakże pięknym instrumencie grać się nauczyć, niestety nie wyszło, z niewiadomych do dzisiaj mi przyczyn odrzucono mnie po przesłuchaniu, co dla dzieciaka w podstawówce, zwłaszcza z moimi ambicjami, było... ciosem poniżej pasa. Zraziłem się wtedy zarówno do szkoły jak i niestety instrumentu, mimo że dalej słuchałem muzyki rocko-podobnej typu bardzo popularny wtedy green day czy linkin park. Z biegiem czasu moje upodobania muzyczne przeszły bardziej w stronę rapu i reggae. Historia skończyłaby się smutno gdyby nie... moja siostra, która - trzeba jej przyznać - zna się na muzyce lepiej ode mnie (w końcu chodzi do szkoły muzycznej II stopnia, gdzie jak myślę, całkiem dobrze jej idzie) i z muzyką więcej do czynienia ma. Wracając do sedna sprawy, w/w członkini mej zacnej rodziny zaczęła interesować się takimi świetnymi zespołami jak Guns n' Roses, Nirvana czy AC/DC co po jakimś czasie udzieliło się również mnie. Po jakimś czasie zaskoczyła mnie bardzo przywożąc ze sobą gitarę akustyczną pożyczoną od kolegi i twierdząc, że chce się nauczyć na niej grać, co przypomniało mi o moim dziecięcym marzeniu. Kiedy zobaczyłem jak powoli opanowuje z jakiejś tajemniczej karteczki chwyty gitarowe i zaczyna pobrzękiwać mniej lub bardziej znane, ładnie brzmiące melodie, zażądałem od niej by czegoś mnie nauczyła. Po kilku namowach wreszcie zgodziła się wypuścić gitarkę na chwilę z rąk i pokazać mi nieco uproszczony riff ze smoke on the water, który zacząłem ćwiczyć... Coś ruszyło i teraz za mną już ponad miesiąc gry. Gitarkę trzeba było oczywiście zwrócić więc zamówiłem już Marrisa D220m, na którego się oczywiście składamy. Chociaż muszę przyznać, że teraz to ja więcej gram... ;>

Witam.Może teraz ja
Moja przygoda z gitarą rozpoczeła sie ok.półtora roku temu.Gdy z rodziną spoktykaliśmy sie na grillu,mój tato zawsze grał na gitarze(kiedys miał zespół)oczywiście troche podpity i tak pomyśałem że fajnie kiedyś byłoby na takim grillu powiedziec "teraz ja!" no i zakupiłem swoją pierwszą gitarę SOUNDER(nie smiejcie sie:D)gdy zaczęły się z nią problemy pożuciłem to.Lecz po miesiącu dowiedziałem się że u kuzyna w szafie leży gitara klasyczna HOHNER HC-06, i znowu wziałem się za naukę.Szło mi dosc opornie.i po ok.roku kupiłem moja wymażoną gitarę elektryczną EPIPHONE G400 CH.mam ją do dzis:D no to chyba tyle.Pozdrawiam

no więc, powodzenia, ja sam gram już około 2 lat i jestem zadowolony że podjąłem się nauki;)

No cóż, ze mną było tak:
Mając lat około dziewięciu (obecnie mam 15) i będąc zafascynowanym... deskorolką, co prawda raczej w teorii bo byłem małym, leniwym grubaskiem, nabyłem grę Tony Hawk's Pro Skater 4. Przewodnim motywem muzycznym tej gry było T.N.T., piosenka której raczej nikomu nie trzeba przedstawiać. Zakochałem się w niej od pierwszego usłyszenia. Wcześniej lubowałem się w trochę lżejszej muzyce Queen, a dzięki zwyczajnej grze nadeszła miłość do AC/DC. Dalej potoczyło się samo, jednak dopiero w 6 klasie podstawówki nabyłem swoją pierwszą gitarę, jaką był elektryk i jeśli mam być szczery nie żałuje nie rozpoczęcia nauki na klasyku. Przez rok brzdąkałem sobie sam, później z nauczycielem, w sumie styczność z gitarą mam od 2,5 roku, a uczę się z nauczycielem od 1,5. W tej chwili nie wyobrażam sobie, żebym mógł robić coś innego, zwłaszcza, że naszemu zespołowi już niedługo stuknie rok

To moze i ja opowiem swoja historie...
Tematy gitary przewijaly sie w moim domu od...no, jeszcze zanim sie urodzilam. Ojciec jest fanem Beatlesow(co zreszta po nim odziedziczylam i teraz nie wyobrazam sobie dnia bez chociaz mysli o Magicznej Czworce z Liverpoolu), kiedys razem z kumplami uczyl sie gry na Wiesle, zalozyli zespol rockowy(w 1980ym), istnieli sobie przez 5 lat...Czemu wszystko sie rozpadlo, tego nie wiem. W kazdym razie, tata od dawna mniej lub bardziej namawial mnie do podjecia nauki na tym cudownym instrumencie, jakim jest gitara, ale, bedac wtedy jeszcza mala dziewczynka uznalam, ze to dla chlopcow(chociaz zawsze chetnie gralam w noge). No, i gdzies tak w poczatkach tego roku trafilam na forum o Michaelu Jacksonie, gdzie pare osob interesuje sie rockiem. Postanowilam z ciekawosci nastawic radio na rockowa stacje i...wciagnelo mnie totalnie. Ale jednak rock to jeszcze nie bylo ,,to". Kiedy uslyszalam LMHYS Ozzy'ego Osbourne'a nic juz nie moglo wyplatac mnie z tego szalenstwa. Metal pochlonal mnie calkowicie. Od tamtej chwili tylko Black Sabbath, Ozzy Osbourne, Black Sabbath, Ozzy Osbourne...Dzwieki elektryka, cos niesamowitego! Kiedy tylko zaczelam zaglebiac sie w to wszystko coraz bardziej i pierwszy raz uslyszalam Randy'ego Rhoads'a, zrozumialam, ze to wlasnie ,,to" i juz nie wyobrazam sobie zycia bez metalu. Od razu postanowilam isc ta droga i zalozyc w przyszlosci zespol rockowo-metalowy. Dostalam szalu na punkcie gitary, dnie i noce spedzalam tylko na przesluchiwaniu genialnych solowek, utworow, czytaniu wszelkich informacji, jakie wpadly mi w rece i zwyczajnym ,,gapieniu" sie w Wioslo na ekranie komputera. Zapragnelam nauczyc sie grac. Wiecej, zapragnelam byc w tym naprawde dobra, chcialam(tfu, nadal chce, choc wiem, ze Mistrza nie da sie podrobic) grac, jak Rhoads. Ten czlowiek oczarowal mnie w calej swej okazalosci. Byl tak niesamowity, ze to po prostu...no, talent Jego wzrusza do lez.
Nie mogac juz dluzej zyc jedynie marzeniami, wybralam sie z rodzinka do sklepu muzycznego, skad wyszlam...z klasykiem. Jako, ze nigdy wczesniej nie gralam i o graniu w praktyce nie mialam pojecia, po prostu nie mialam prawa glosu. Marzylam o elektyku, a skonczylo sie na tym, ze z klasyka cieszylam sie, jak male dziecko. Nie wazne, jaka, wazne, ze Gitara. Teraz zawladnieta ta miloscia gram 5h dziennie, bo na wiecej nie mam czasu(no, raz zdarzylo sie 8, ale to byl raz). Cwicze wszystko, co mi w rece wpadnie, a to z podrecznika starego, z nieco nowszego, z internetu, chwyty, utwory, etiudy...Czasem sama z siebie sie smieje, ze Iron Man'a gram na klasyku...no, ale coz.
Postumowujac te zatrwazajaco dluga, chorobliwie nudna wypowiedz ma, powiem, iz, gdybym miala jednoznacznie odpowiedziec na pytanie, dlaczegoz to chce nauczyc sie grac na gitarze, mowie:chce grac, jak Rhoads. Poza tym, ten instrument zawladna moim sercem  i juz nie wyobrazam sobie zycia bez niego.

Witam Wszystkich! Trafiłam na tą stronę przypadkiem. Niedawno kupiłam gitarę klasyczną (Stagg C-542) i postanowiłam nauczyć się grać. Kiedyś w dzieciństwie miałam krótki kontakt z gitarą, więc mam jakieś podstawy, ale myślę, że teraz dopiero zaczyna się moja przygoda z muzyką. Dosyć późno, ale traktuję to jako hobby i odskocznię od różnych zawodowo-domowych spraw. Granie sprawia mi dużą przyjemność i cieszę się, że po wielu latach wróciłam do tego.

Idąc za przykładem forumowiczów
chcę powitać wszystkich miłosników gitaro-grania.
W paru słowach o mnie .
Moja przygoda z gitarą trwa już kilka lat,
czemu  ? chyba   J.Kaczmarski z P.Gintrowskim  mnie
zachęcili  i tak w tym stylu - repertuarze trwam czas jakis 
nieodmiennie.
I to chyba na tyle  .

Ostatnio edytowany przez marcocx (2010-08-18 12:46:50)